پیکار پامیر - تورنتو
05-05-08
تغییر مهره ها ، راه حل مشکل افغانستان نیست
از مدتی است شاهد هنگامه سازی های مربوط به فرا رسید ن زمان انتخابات ریاست جمهوری افغانستان ازطریق رایزنی ها ، بحث ها ، تبصره ها و بالاخره ، امید بستن ها و نومید شدنها در میان هموطنان ما در داخل و خارج از کشور هستیم . ولی ، آنچه در واقع ، برای مردم افغانستان اساسی و تعیین کنند بوده و تاکنون متاسفانه کمتر بدان پرداخته شده و یا میشود ، اینست که این هنگامه ی انتخاباتی غرض معاوضه ی رییس جمهورکنونی ، چه دردی از درد ها ی استخوان سوز مردم افغانستان را مداوا خواهد کرد ؟ ، درحالیکه آنچه اندرین راستا از ارزش و اهمیت بسیار برخوردار است ، طرح این سوال است که آیا برون رفتن آقای کرزی از ارگ جمهوری ونشستن فرد دیگری ( ولو عالم و دانشمند و صالح و فعال و . . .) بجای وی ، میتواند زخم ناسور مردم ما را علاج کند ؟ ویا خواهد توانست بیمار بی رمق افغانستان را جان دو باره بخشید ه به سر منزل سلامتی برساند ؟ آیا امید بستن به کاندیدای جدید و انتخاب رییس جمهور دیگر ( ولو از طریق انتخابات کاملا آزاد و منصفانه و بی غش ) ، منطبق به واقعیت های جاری در کشور ، منطقه و جهان خواهد بود ؟
در هفته های اخیر ، بخصوص از طریق رسا نه های افغانی در خارج از کشور ، پرسشها ، تبصره ها و حدس و گمانها یی پیرامون مثلا ، انتصاب آقای خلیزاد یا آقای جلالی به کرسی ریاست جمهوری افغانستا ن و کاندیداتوری آقای بشر دوست یا آقای کرزی و کسانی دیگر مطرح میشود که گویا در نظر است از این طریق ، هم افکار عامه را به این موضوع معطوف سازند و هم اگر بتوانند اثری بر پروسه ی انتخاباتی آینده ی کشور وارد نمایند . واما آیا در حالیکه افغانستان عملا در اشغال کشور های خارجی قرار داشته و سرنوشت مردم ما در کف اختیار آنها ست ، ممکن خواهد بود شخص مستقل و مصمم افغانی به مقام ریاست جمهوری کشور برسد ؟ اگر احیانا چنین چیزی به وقوع هم بپیوندد ، آیا چنین یک رییس جمهور خواهد توانست درمراحل بعدی در امور ملک و ملت افغانستان ، تصامیم مستقلانه اتخاذ نموده وهر آنچه خود و دولتش بخواهد در قبال خواسته های مردم ، انجام دهد ؟ اگر واقعا چنین اراده و استقلال سیاسی و اجرایی وجود میداشت ، آیا آقای کرزی نمیخواست درطول مدت شش سال گذشته ( ولو بخاطر بقای خود و تضمین آینده اش ) ، به یک سلسله اقدامات و اصلاحات مفید وعملی در قبال خواست های اصلی مردم و آنهم در تحت حمایت های " بیدریغ " مالی جهان متوسل شود ؟ آیا رییس جمهور آینده ( هرکه باشد ) ، قادر خواهد بود در برابر زورمندان ، تفنگداران ، مافیای مواد مخدر و ده ها مانع بزرگ دیگر قد راست ، عادلانه و شجاعت مندانه بسوی هدف های عالی ملی و اجتماعی عبور نموده مانند آقای کرزی عجز و نا توانی رسمی نشان ندهد ؟
طرح این پرسشها به منظور آنست تا هموطنان گرامی ما بیشتر از این به هنگامه های میان خالی سیاسی و تبلیغاتی ، مسایل سطحی و روبنایی و بالاخره در برابر یک دور باطل تاریخی وسیاسی سرگردان نباشند . این تذکر در عین حال به هیچ وجه به معنای آن نیست که ما ، در قبال مسایل وطن و منجمله ، پروسه ی انتخاباتی و تعیین رهبریت در کشور عزیز ما بی علاقه باشیم ، بلکه بدین معنا و مفهوم است که ما باید کلیه مسایل ملی و حیاتی کشور را بگونه ی منطقی ، ریشه یی و بر وفق واقعیت های تلخی که جریان دارد ، به بررسی گرفته در شناخت موانع اصلی و واقعیت هایی که مردم ما و میهن ما را در چنبر خود فشرده اند ، قادر باشیم. زیرا وقتی انسان به شناخت عمقی و منطقی هر پدیده یی نایل آید ، دیگر ، دران موارد ، خوشباور، خیالپرست و سر گردان نخواهد ماند .
این درست است که افغانستان هنوز در دوران نقاهت ناشی از جنگ ها ، خشونت ها و کشتار های سی ساله بسر میبرد و بسا موضوعات باریکتر از مو ، پیش پایش قرار دارد ، ولی هرگاه بخاطر چنین مصلحت ها و احتیاط ها ، گفتنی ها نا گفته بمانند و کرده ها نا کرده گذارده شوند ، نه تنها دوران نقاهت به درازا میکشد ، بلکه بیمارهم ، هرگز معالجه نخواهد شد .
همینجاست که هنگامه ی انتخابات ریاست جمهوری آینده ی افغانستان را بیهوده ، میان خالی و صرفا تبلیغاتی می انگاریم و مطمین هستیم که هیچ انتخاباتی و هیچ رییس جمهوری در تحت اوضاع و شرایط کنونی داخلی و نیز ، موجودیت نیرو های خارجی و بویژه هژمونی سیاسی و پالیسی های غرض آلود آنان علیه منافع ملی مردم افغانستان وهمچنان ، تداوم مداخلات همسایه های بی مروت افغانستان نمیتواند خواست ها و آرزو های ملی و اجتماعی کشور را بر آورده سازد . بخشهای زیادی از مردم افغانستان ( چه د ر داخل و چه در خارج از کشور ) ، پس از سقوط اداره ی وحشتزای " طالبان " ، خوشبینی هایی پیرامون اقدامات بین المللی برای آینده ی افغانستان از خویشتن بروز دادند که سهمگیری نسبتا گسترده ی آنان در پروسه ی انتخابات ریاست جمهوری وگزینش آقای کرزی در این مقام ، یکی از نمونه های این خوشبینی بود. اما بمرور زمان به این نتیجه ی قاطع رسیدند که خارجی ها در واقع ، پالیسی و برنامه های خاص و تعیین شده ی خود شان در افغانستان را دارند و هرگز نمیخواهند در این کشور یک دولت مستقل و مصمم ، یک ارتش نیرومند و یک اقتصاد شگوفا غرض رفاه مردم بوجود آید . چنانکه حوادث و جریانات هفته های اخیر در مرکز و اطراف کشور یکبار دیگر ثابت ساخت که وجود نیرو های خارجی در افغانستان ، صرفا مصروف تقسیم منافع وجنگهای زرگری میان خود شان بوده نه غم شکم های گرسنه ی ملیونها انسان این سر زمین بلا دیده را دارند و نه تا مین امنیت واقعی و حراست از حقوق و خواست انسان را . بنابران ، تغییر مهره ها در سطح بالای دولتی و تدویر انتخابات فرمایشی هرگز نمیتواند راه حل مشکل افغانستان باشد.
نقد همه پوچ است چه دانا و چه نا دان در مدرسه ی وهم مسایل چه فروشم . (بیدل)
( پایان )